Με φόντο την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, πώς θα προχωρήσει το κόμμα αν η πρότασή σας για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων δεν τύχει ανταπόκρισης από την πλευρά της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης; Διαβλέπετε τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού των φυγόκεντρων τάσεων; 

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής είναι καθαρή: η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν είναι κομματικός τακτικισμός, αλλά κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει ταυτιστεί με τη διαφθορά, τη φτωχοποίηση των πολλών και την υπονόμευση των θεσμών, η κοινωνία ζητά από τις προοδευτικές κι αριστερές δυνάμεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα είναι μείζον πολιτικό γεγονός, δημιουργεί νέα δυναμική και ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δεν την αντιμετωπίζει ανταγωνιστικά. Θα ήταν στρατηγικό λάθος η αντιπαράθεση.

Εδώ και ενάμισι χρόνο εργαζόμαστε με συνέπεια μέσα κι έξω από τη Βουλή για μια ευρεία σύγκλιση προοδευτικών δυνάμεων και προσωπικοτήτων. Πάντα σε πολιτική και προγραμματική βάση, με τις θέσεις, τις αρχές, τις αξίες, την παρακαταθήκη της κυβέρνησης 2015-2019 και σαφή στόχο να είμαστε καταλύτης σε έναν ισχυρό πόλο που θα κερδίσει τη Ν.Δ. και, κυρίως, θα υλοποιήσει μια άλλη πολιτική μέσα από μια προοδευτική κυβέρνηση.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση της Κ.Ε., ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. συνεχίζει με ισχυρή μαχητική δράση μέσα κι έξω από τη Βουλή και ανοιχτό κάλεσμα. Η πραγματική ανάγκη αυτή τη στιγμή είναι η συζήτηση για την ενότητα και όχι ο κατακερματισμός, όταν η κοινωνία -μας το λέει καθημερινά- αναζητά εναγωνίως κάπου να ακουμπήσει για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Ο υπουργός Μετανάστευσης κομπορρημονεί ότι οι δικές του, «σκληρές», θέσεις γίνονται σταδιακά κυρίαρχες στην Ευρώπη. Τι σηματοδοτεί το Νέο Σύμφωνο για μια χώρα πρώτης υποδοχής, όπως η Ελλάδα, καθώς και για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Το νέο Σύμφωνο είναι η απόδειξη μιας ευρωπαϊκής διολίσθησης, όπου οι πιο συντηρητικές και φοβικές αντιλήψεις για το άσυλο και τη μετανάστευση χαράσσουν τελικά την πολιτική. Και η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά την πιο σκληρή εκδοχή του ευρωπαϊκού πλαισίου για να δώσει διαπιστευτήρια στις χώρες του Βίζεγκραντ ως καλός δεσμοφύλακας και αποθήκη ψυχών που κρατά τις ροές μακριά τους και, ταυτόχρονα, κλείνει το μάτι στα εγχώρια συντηρητικά ακροατήρια, ενδυναμώνοντας, με αυτό τον τρόπο, τα ακροδεξιά μορφώματα και τη ρητορική τους.

Πρακτικά, το νέο σύστημα σημαίνει δυσκολότερη πρόσβαση σε δίκαιη και εξατομικευμένη διαδικασία. Για την Ελλάδα, χώρα πρώτης υποδοχής, σημαίνει δυσανάλογο βάρος στα σύνορα, χωρίς πραγματική και υποχρεωτική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αντί για κοινό χώρο προστασίας, οδηγούμαστε στον de facto εγκλωβισμό χιλιάδων ανθρώπων που δεν μπορούν να πάνε ούτε μπρος ούτε πίσω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, εξάλλου, ότι η υποβολή αιτήματος ασύλου δεν είναι διοικητικό φίλτρο ταχείας απόρριψης. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα, με βάση τη Σύμβαση της Γενεύης, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και την ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

 
Θεωρείτε ότι η αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που φτάνουν το τελευταίο διάστημα στην Κρήτη ευνοεί το «αφήγημα» της κυβέρνησης (και της ευρωπαϊκής Δεξιάς) για την ανάγκη λειτουργίας «κέντρων επιστροφής» εκτός Ε.Ε.; Τι θέση παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. απέναντι σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια;

Η αύξηση των αφίξεων στην Κρήτη χρησιμοποιείται ήδη από την κυβέρνηση για να τροφοδοτήσει το αφήγημα του φόβου. Στη Βουλή σημειώσαμε την αύξηση των αφίξεων στην Κρήτη από 4.625 το πρώτο πεντάμηνο του 2025 σε 5.600 το 2026. Τα δεδομένα διαψεύδουν το αφήγημα ότι η αναστολή ασύλου και η συνεχής αυστηροποίηση μπορούν να «εξαφανίσουν» τις ροές. Το προσφυγικό είναι σύνθετο διεθνές ζήτημα που δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά μέτρα, όταν η υφήλιος φλέγεται από πολέμους, κρίσεις και ανισότητες.

Εδώ και δύο χρόνια, παρά τις συνεχείς ερωτήσεις μας στη Βουλή, αλλά και τις συγκεκριμένες προτάσεις, η κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει σαφές σχέδιο. Φέραμε την ηγεσία του υπουργείου προ των ευθυνών της για την κατάσταση στην Κρήτη, την έλλειψη σχεδιασμού διαχείρισης και στήριξης στην τοπική αυτοδιοίκηση και τις υπηρεσίες.

Όσο για τα λεγόμενα κέντρα επιστροφής εκτός Ε.Ε., αποτελούν μια επικίνδυνη επιλογή εξωτερίκευσης ευθύνης. Δημιουργούν γκρίζες ζώνες δικαιωμάτων, μεταφέρουν ανθρώπους σε τρίτες χώρες και απομακρύνουν τον έλεγχο από το Ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου. Αντίστοιχα εγχειρήματα (Βρετανία-Ρουάντα και Ιταλία-Αλβανία) προσέκρουσαν ήδη στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι αντίθετος σε αυτά τα σχέδια. Χρειάζονται ασφαλείς νόμιμες οδοί, ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης, υποχρεωτικές και αναλογικές μετεγκαταστάσεις στα κράτη-μέλη, στήριξη των τοπικών κοινωνιών και επιστροφές μόνο με πλήρη σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο.

 
Η κυβέρνηση της Ισπανίας νομιμοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους «χωρίς χαρτιά». Μπορεί η Αριστερά στην Ελλάδα να μιλήσει με ηγεμονικούς όρους για την ένταξη των μεταναστών, ως μεθόδου επίλυσης του δημογραφικού αλλά και στήριξης του ασφαλιστικού;

Η Ισπανία δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Η νομιμοποίηση ανθρώπων που ζουν και εργάζονται ήδη σε μια χώρα κι έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς δεν είναι «αφέλεια». Είναι ρεαλισμός, κοινωνική ένταξη και καταπολέμηση της μαύρης εργασίας. Η Ελλάδα γερνάει, η ύπαιθρος αδειάζει, κρίσιμοι κλάδοι ζητούν εργατικά χέρια και το ασφαλιστικό χρειάζεται εισφορές.

Άρα, η Αριστερά πρέπει να μιλήσει ηγεμονικά για την ένταξη: με δικαιώματα και υποχρεώσεις, πρόσβαση στη γλώσσα, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην υγεία, αλλά και με αυστηρούς ελέγχους στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Όχι με λογική φθηνού κι αόρατου εργατικού δυναμικού, αλλά ισότιμης συμμετοχής, με βασικό πρόταγμα την κοινωνική συνοχή.

Η απουσία ένταξης δεν παράγει ασφάλεια. Παράγει αορατότητα, εκμετάλλευση και κοινωνικές εντάσεις. Αυτό που κάνει ακριβώς η κυβέρνηση του «φιλελεύθερου» κ. Μητσοτάκη, αφήνοντας ανθρώπους που ζουν δεκαετίες στη χώρα, με τα παιδιά τους να έχουν ελληνική ταυτότητα, χωρίς χαρτιά ή βάζοντας εισοδηματικό «κόφτη» για την ιθαγένεια που κρίθηκε αντισυνταγματικός. Όποιος ζει στην περιφέρεια καταλαβαίνει τη συμβολή των ανθρώπων αυτών στις τοπικές εργασίες, στην αγορά, στα Σχολεία, στους Συλλόγους, στις ομάδες, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας.

https://www.avgi.gr/politiki/523302_na-antapokrithoyme-stin-anagki-tis-koinonias-gia-allagi-politikis

Το άρθρο Γιώργος Ψυχογιός στην ΑΥΓΗ: Να ανταποκριθούμε στην ανάγκη της κοινωνίας για αλλαγή πολιτικής εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Η ακρίβεια έχει πάψει να είναι παροδικό φαινόμενο. Τα νοικοκυριά το βιώνουν αυτό καθημερινά: στο καλάθι της αγοράς, στο λογαριασμό του ρεύματος, στο βενζινάδικο. Αλλά αυτό που δεν φαίνεται είναι πως στην ίδια πίεση βρίσκονται και οι παραγωγοί.

Ακριβότερο αγροτικό πετρέλαιο, ακριβότερα λιπάσματα, ακριβότερες ζωοτροφές, μειωμένες επιδοτήσεις και πετσοκομμένες αποζημιώσεις και, στο τέλος της χρονιάς, ένα περιθώριο κέρδους που δεν δικαιολογεί τον κόπο. Όταν και ο παραγωγός χάνει και ο καταναλωτής πληρώνει, το πρόβλημα δεν είναι «η αγορά» ούτε η κακή συγκυρία. Είναι πολιτικό ζήτημα, ή μάλλον, πολιτική επιλογή.

Τα στοιχεία που δημοσιεύονται επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι υποψιάζονται: τα περιθώρια κέρδους στη λιανική και τη μεσαία διανομή παραμένουν δυσανάλογα υψηλά σε σχέση με την αξία που πραγματικά προστίθεται. Μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ λειτουργούν σε συνθήκες ολιγοπωλίου, με αδύναμη αντίπαλη δύναμη από την πλευρά των παραγωγών. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειαζόμαστε κρατικό παρεμβατισμό παλιάς κοπής. Σημαίνει ότι χρειαζόμαστε διαφάνεια, ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των αγροτών, σοβαρό έλεγχο των αλυσίδων αξίας και πλαφόν στο περιθώριο κέρδους τους. Αυτά δεν είναι ιδεολογικά αιτήματα, είναι προϋποθέσεις λειτουργίας μιας αξιοπρεπούς οικονομίας.

Η Κορινθία είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αντίφασης. Σταφίδα, σταφύλι, κρασί, μήλα, εσπεριδοειδή, ελαιόλαδο, οπωροκηπευτικά, η Κορινθία -όπως και όλη η χώρα- διαθέτει πλούσια, ποιοτική και ποικιλόμορφη αγροτική παραγωγή, γνωστή και πέρα από τα σύνορα. Και όμως, η υπεραξία αυτής της παραγωγής δεν μένει στον τόπο. Φεύγει με τους μεσάζοντες, χάνεται στη διανομή, επιστρέφει -αν επιστρέψει- ως «τουριστική εμπειρία» σε κάποιο αστικό κατάστημα delicatessen ή πωλείται πολύ φτηνά σε μεγάλα super markets που πληρώνουν μετά από μήνες.

Και οι άνθρωποι που καλλιεργούν αυτή τη γη δεν είναι πια η εικόνα που κάποιοι έχουν στο μυαλό τους. Είναι γενιά που έχει σπουδάσει, που γνωρίζει κόστη και αγορές, που έχει επιλέξει συνειδητά να παραμείνει ή να επιστρέψει στην ύπαιθρο. Η εγκατάλειψη δεν είναι η μοίρα τους, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που τους σπρώχνουν έξω από αυτό που αγαπούν και ξέρουν να κάνουν.

Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη κατεύθυνση πολιτικής. Δεν μπορεί η Ελλάδα να εξάγει πρώτη ύλη και να εισάγει υπεραξία. Η στήριξη του πρωτογενούς τομέα δεν σημαίνει επιδοτήσεις χωρίς αντίκρισμα, σημαίνει επένδυση στην ήπια μεταποίηση, στις τοπικές αλυσίδες αξίας, στη σύνδεση παραγωγής με έρευνα και καινοτομία.

Σημαίνει όμως και συνεταιρισμούς που λειτουργούν πραγματικά. Συνεταιρισμούς που λειτουργούν με όρους απόλυτης διαφάνειας στη διαχείριση, μακριά από τα φαινόμενα κακοδιαχείρισης που πλήγωσαν την αξιοπιστία του κλάδου και στέρησαν πόρους από τους πραγματικούς παραγωγούς. Δεν μιλάμε, προφανώς, για τα προβληματικά μοντέλα συνεταιρισμών που ταυτίστηκαν με κακοδιαχείριση και σπατάλη δημοσίου χρήματος, που είδαμε σε πρόσφατα σκάνδαλα (όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ), αλλά για τα υγιή παραδείγματα που ήδη υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα.

Η χώρα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην κατανάλωση, το real estate και τον εποχικό τουρισμό. Ο τουρισμός είναι σημαντικός, κανείς δεν το αμφισβητεί.  Αλλά δεν αρκεί από μόνος του να κρατήσει ζωντανή την περιφέρεια ούτε να δώσει στη χώρα την παραγωγική αυτοπεποίθηση και την προοπτική ανάπτυξης που της λείπει χρόνια τώρα.

Η μάχη απέναντι στην ακρίβεια δεν θα κερδηθεί με έκτακτα επιδόματα και ανακοινώσεις. Θα κερδηθεί όταν η χώρα αποφασίσει να παράγει περισσότερο, δικαιότερα και με όρους που να κρατούν ζωντανές τις κοινωνίες της περιφέρειας. Αυτό δεν είναι κάποιου είδους ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα. Είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της και τους ανθρώπους της. Που έχει γερά και όχι «πήλινα» πόδια.

Το άρθρο Από το χωράφι στο ράφι: η μεγάλη αδικία της ελληνικής οικονομίας εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Όσα συνέβησαν στα Μεστά δεν αποτελούν αστείο, αλλά «ρατσιστικό μίσος και δηλητήριο». Είναι ντροπή ένας συνταξιούχος γιατρός να κάνει «χαβαλέ» με τον πνιγμό 15 ανθρώπων, 20 μόλις μέρες μετά το τραγικό ναυάγιο, ενώπιον ενός Διοικητή νοσοκομείου, που κατήγγειλε ανθρώπους των Γιατρών Χωρίς Σύνορα όταν έσπευσαν εκεί άμεσα για βοήθεια στους επιζώντες και παρακολουθούσε σιωπηλός και χαμογελαστός το μισάνθρωπο «αστείο. Αυτή η στάση αποδέχεται την πλήρη απαξίωση της απώλειας ανθρώπινης ζωής, ακόμα κι αν μετά αναγκάστηκε δημόσια να τα «μαζέψει». Χαιρετίζουμε τη νεαρή γυναίκα που βρήκε το σθένος να αντιδράσει και να καταγγείλει δημόσια αυτή την αθλιότητα.

Ποια θα ήταν η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο μέγα θέμα του Μεταναστευτικού

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ βασίζεται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και την ανθρωπιά, σε αντίθεση με την ακροδεξιά ρητορική και τις πρακτικές της ΝΔ. Διεκδικούμε νόμιμες και ασφαλείς διόδους μετανάστευσης γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να χτυπηθούν οι διακινητές και τα δίκτυα που πλουτίζουν στις πλάτες κατατρεγμένων ανθρώπων. Απορρίπτουμε το μοντέλο της Ελλάδας ως «φυλακής ψυχών» και ζητάμε την υποχρεωτική συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών χωρών στην υποδοχή και μετεγκατάσταση. Το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα ευρωπαϊκό και διεθνές και όσο αντιμετωπίζεται ως διμερές ή «εθνικό», μόνο προβλήματα και αδιέξοδα δημιουργούνται.

Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τι εμπόδισε το κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν ένα κοινό πόρισμα και δη σε περίοδο που όλοι προτείνουν συνεργασία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και η Νέα Αριστερά κατέθεσαν κοινό Πόρισμα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτό αποδεικνύει ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση για την ανάδειξη της αλήθειας και της διαφάνειας, οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν να συμπορευθούν. Και αυτό το υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με συνέπεια μέσα κι έξω από τη Βουλή εδώ και πολύ καιρό. Το γεγονός ότι άλλες δυνάμεις, όπως το ΠΑΣΟΚ, επέλεξαν την αυτόνομη πορεία, οφείλεται σε μια λογική «κομματικού εγωισμού» και περιχαράκωσης που δυστυχώς διαιωνίζει τον κατακερματισμό και δεν δίνει ελπίδα και προοπτική στην κοινωνία.

Στο μέγα θέμα των συνεργασιών, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προτείνει κοινό ψηφοδέλτιο, κάτι που απορρίπτουν το ΠΑΣΟΚ και ο Αλέξης Τσίπρας. Επιμένετε ή προτείνετε κάποια άλλη μορφή συνεργασίας, και ποια;

Επιμένουμε στην πρόταση για ένα ευρύ προοδευτικό ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές. Δεν πρόκειται για εμμονή, αλλά για απαίτηση της κοινωνίας που μας λέει «βρείτε τα για να σωθούμε». Η πρότασή μας είναι ανοιχτή προς τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις, χωρίς προϋποθέσεις και αποκλεισμούς. Πρέπει, όμως, να βάλουμε στην άκρη εγωισμούς και μικροπρέπειες και να εργαστούμε σκληρά και καθημερινά για την εδραίωση ενός προγραμματικού μετώπου απέναντι στην λαίλαπα που έχει δημιουργήσει η ΝΔ τα τελευταία επτά χρόνια με τις ασκούμενες πολιτικές. Στόχος πρέπει να είναι ένας ισχυρός προοδευτικός πόλος που θα αποτελέσει το νικηφόρο αντίπαλο δέος στη ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα μπορούσε να συνυπάρξει με ένα νέο κόμμα, υπό τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη
Τσίπρα, ή θα ενσωματωθεί στο νέο κόμμα;

Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ συνεχίζουμε τη δράση και τις παρεμβάσεις μας στη Βουλή (πρώτοι στον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο) και δίπλα σε όλες τις κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις μιας κοινωνίας που ασφυκτιά. Είναι υποχρέωση και καθήκον μας.  Ο Αλέξης Τσίπρας έχει έναν καθοριστικό και εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου, σε μια διαδικασία που η δική του συμβολή και συμμετοχή έχει να προσφέρει πολλά. Με την παρακαταθήκη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με ενότητα, με αξιοποίηση όλων των όπλων μας, όπως είναι προφανώς ο Αλέξης Τσίπρα, με σαφές και ξεκάθαρο πρόγραμμα που θα βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών, μπορούμε να δώσουμε στον κόσμο αυτό που ζητάει και στις δημοσκοπήσεις, δηλαδή κάπου να ακουμπήσει για να απαλλαγεί από την κυβέρνηση των «γαλάζιων ακρίδων»

Ποιο κοινό αφήγημα θα μπορούσε να ενώσει όλες τις προοδευτικές δυνάμεις απέναντι στη Νέα Δημοκρατία;

Το κοινό αφήγημα είναι η πολιτική αλλαγή για μια δίκαιη κοινωνία και μια ισχυρή Πολιτεία. Συγκλίνουμε απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη που ευνοεί τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ («το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»). Προτείνουμε:

• Προστασία του εισοδήματος με κατάργηση και μείωση άδικων έμμεσων φόρων και έλεγχο των υπερκερδών στην ενέργεια και στα super markets.
• Αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου και της διαφάνειας, απέναντι στον ορυμαγδό των σκανδάλων των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και του ΟΠΕΚΑ αλλά σε τραγωδίες, όπως των Τεμπών και της Πύλου.
• Ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, της υγείας, της παιδείας, της στέγης και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Αυτή η προοδευτική διέξοδος είναι η μόνη που μπορεί να εμπνεύσει ξανά την κοινωνία και να της επιστρέψει την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια, που έχει διαλύσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το άρθρο Συνέντευξη Ψυχογιού στην εφημερίδα Political: εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Τα μπλόκα στους δρόμους δεν είναι απλώς εικόνες τηλεοπτικού δελτίου, είναι συμπτώματα μιας βίαιης αναδιανομής και του ελέγχου της γης και της τροφής. Για να το πούμε πιο απλά, επιστρέφουμε στο μοντέλο των τσιφλικάδων και των κολίγων. Ήδη, πολλοί νέοι παραγωγοί έχουν ως πρώτη τους δουλειά τα εργοστάσια σε κάθε νομό, αφήνοντας τη γη τους σε δεύτερη μοίρα ή εγκαταλείποντάς τη οριστικά.

Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής αλλά και οι τιμές, που συχνά είναι ακόμα και κάτω από το κόστος αυτό. Ο παραγωγός κάνει όλη τη δουλειά, παίρνει ψίχουλα και βλέπει στο ράφι το προϊόν να πολλαπλασιάζει την τιμή του. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες πρακτικές αλλά για μια δομή όπου λίγοι κρίκοι με διαπραγματευτική ισχύ, όπως οι μεσάζοντες και οι μεγάλες αλυσίδες, καθορίζουν το παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα ψαλίδι που ανοίγει: από τη μία ο αγρότης που ασφυκτιά, από την άλλη ο πολίτης που πληρώνει ακριβά.

Την ίδια στιγμή, η ύπαιθρος ερημώνει. Η γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, η αποψίλωση των υπηρεσιών, με τελευταίο χτύπημα το εγκληματικό κλείσιμο των ΕΛΤΑ, η αβεβαιότητα του εισοδήματος, που τελειώνει για τους περισσότερους στις 15 του μήνα πλέον, οδηγεί τον κόσμο στα μεγάλα αστικά κέντρα και στις πρωτεύουσες των νομών ή στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, σε ένα νέο κύμα αστυφιλίας από ανάγκη επιβίωσης και ασφάλειας. Όταν, δηλαδή, αυτό δεν γίνεται για το εξωτερικό για όσους έχουν κορυφαία πανεπιστημιακή μόρφωση και προσόντα, γίνεται εσωτερικά προς τις μεγάλες πόλεις. Αυτό, όμως, δεν είναι μόνο μια μεγάλη στρέβλωση και κοινωνική απώλεια. Είναι και απώλεια παραγωγικής βάσης, τεχνογνωσίας και τοπικής συνοχής.

Δηλαδή, διαμορφώνεται μια χώρα χωρίς «πόδια». Μια χώρα που αφήνει τα χωριά της να αδειάσουν, νομοτελειακά θα εξαρτηθεί περισσότερο από εισαγωγές, θα είναι πιο ευάλωτη σε κρίσεις τιμών και θα βλέπει ολόκληρες περιφέρειες να ξεθωριάζουν οικονομικά και δημογραφικά. Εδώ χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο: Φορολογικά και ασφαλιστικά κίνητρα για νέους και νεοεισερχόμενους, αγροτική κατοικία, πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας και παιδείας, τοπικά αγροδιατροφικά οικοσυστήματα με τυποποίηση, ώστε η αξία να μένει στον τόπο.

Στο ευρωπαϊκό μέτωπο, η συμφωνία με το μπλοκ της MERCOSUR ή με την Τυνησία για το ελαιόλαδο, χωρίς δασμούς, δεν είναι τεχνικά ζητήματα. Για τους έλληνες παραγωγούς είναι ζήτημα επιβίωσης. Όταν ανοίγεις την αγορά σε εισαγωγές από χώρες με χαμηλότερα πρότυπα, χωρίς εγγυήσεις που να διασφαλίζουν πως ό,τι απαγορεύεται εδώ απαγορεύεται και στα εισαγόμενα, δημιουργείς αθέμιτο ανταγωνισμό και τορπιλίζεις τη διατροφική ασφάλεια. Η εμπορική πολιτική της Ευρώπης οφείλει να ευθυγραμμιστεί με την πράσινη και την αγροτική της πολιτική, αλλιώς ακυρώνει και τις δύο.

Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση υποτίμησε δύο πράγματα: Την αντοχή και τη γνώση της νέας γενιάς των αγροτών, που είναι στα μπλόκα, όπως και τη στήριξη από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Επένδυσε στον κοινωνικό αυτοματισμό, ότι οι υπόλοιποι θα κουραστούν από τα μπλόκα, εκτόξευσε απειλές. Διαψεύστηκε και απέτυχε. Ο διάλογος απαιτεί δεσμεύσεις στα βασικά αιτήματα των παραγωγών και άμεση εφαρμογή, χωρίς μετάθεση των προβλημάτων. Λύσεις ουσιαστικές, όχι επικοινωνιακές, που συνεχίζουν να υπηρετούν τα καρτέλ και τους μεγάλους της αγοράς.

Και σίγουρα δημοσιονομικά περιθώρια υπάρχουν και βρίσκονται, όταν η κυβέρνηση, από τους πανηγυρισμούς για το υπερπλεόνασμα των 3,5 δισ. και τα 2 δισ. κέρδη από τα μερίσματα, περάσει στη διανομή του πρώτου και στη μεγαλύτερη φορολόγηση των δεύτερων, για τη στήριξη του κρίσιμου πρωτογενούς τομέα.

Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι κατέδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, με τον αγώνα τους, ότι αυτό δεν είναι κάποιο συντεχνιακό, συνδικαλιστικό αίτημα, αλλά μας αφορά όλους, είναι εθνικό και υπαρξιακό ζήτημα για τη χώρα και την κοινωνία μας.

Το άρθρο Γ. Ψυχογιός στο “Παρόν”: Ελλάδα που παράγει, όχι που αδειάζει! εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

https://www.documentonews.gr/article/i-entaxi-den-einai-cheirokrotima-einai-dimosia-politiki-kai-diarkis-agonas

Η πρόσφατη διάκριση του Ανδρέα Τεττέη από τη FIFA, ως Πρεσβευτή κατά του Ρατσισμού, υπενθυμίζει κάτι απλό: η Ελλάδα μεγαλώνει όταν χωράει. Ο νεαρός ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει στο γήπεδο για την ποιότητα και έξω από αυτό για τη στάση του. Παιδί δεύτερης γενιάς μεταναστών, που με τον Νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για την ιθαγένεια (Ν. 4332/2015) είδαν επιτέλους την Πολιτεία να αναγνωρίζει μια αυτονόητη αλήθεια: αν έχεις γεννηθεί ή μεγαλώσει εδώ, αν φοίτησες στα σχολεία μας, τότε λογίζεσαι ισότιμα πολίτης της χώρας.

Η βράβευση δεν είναι απλώς μια ωραία ιστορία. Είναι αφορμή να ξαναμιλήσουμε σοβαρά για την ένταξη, όχι ως φιλανθρωπία ή επικοινωνία, αλλά ως συνεκτική δημόσια πολιτική.

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο που συχνά θάβεται πίσω από συνθήματα: η ασφάλεια δεν είναι αντίπαλη της ένταξης. Γίνεται πραγματική όταν η ένταξη δουλεύει. Εκεί όπου υπάρχουν καθαροί κανόνες για εκπαίδευση, εργασία, υγεία, στέγη, εκεί μειώνονται οι γκρίζες ζώνες, περιορίζεται η μαύρη εργασία, χτίζεται κοινωνική συνοχή. Το αντίθετο, η διαρκής εκκρεμότητα δηλαδή, γεννά ανασφάλεια για όλους. Τα τελευταία χρόνια, η Πολιτεία προτίμησε το δεύτερο αντί για καθημερινή δουλειά στην ένταξη: γλώσσα, πιστοποίηση δεξιοτήτων και προσόντων, ουσιαστική πρόσβαση στην αγορά εργασίας, συμμετοχή στα κοινά. Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη παγίδα.

Είναι κρίσιμο να ειπωθεί ότι η μακρόχρονη παραμονή ανθρώπων σε καθεστώς «γκρίζας ζώνης» ή απλώς ανανεούμενων αδειών διαμονής χωρίς ισχυρά δικαιώματα είναι μια άδικη και αδιέξοδη στρατηγική. Έχει ως αποτέλεσμα να μεταφέρεται η εξουσία αποφάσεων στους πιο ισχυρούς κρίκους της αλυσίδας: στον εργοδότη που «κρατά» το χαρτί, στον ιδιοκτήτη που εκβιάζει με υπερβολικά ενοίκια, στον μεσάζοντα που πουλά δήθεν «λύσεις» με το αζημίωτο.

Η ένταξη, λοιπόν, οφείλει να είναι μια αλληλουχία σταδίων με διαφάνεια, προθεσμίες και αξιολόγηση. Πρώτον, γλώσσα και συμμετοχή: εντατικά δωρεάν μαθήματα ελληνικών για ενήλικες, τάξεις υποδοχής και διαπολιτισμικοί μεσολαβητές στα σχολεία. Δεύτερον, εργασία με κανόνες: στους κλάδους με υψηλή συγκέντρωση μεταναστών (αγροτική εργασία, εστίαση, logistics, φροντίδα), αυστηροί έλεγχοι με κυρώσεις στους παραβάτες. Τρίτον, στέγη και ενέργεια: προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης κατοικιών για χαμηλά εισοδήματα και ενεργειακές κοινότητες. Τέταρτον, προβλέψιμες διαδικασίες νομιμοποίησης και ιθαγένειας: διαφανή κριτήρια, δεσμευτικές προθεσμίες. Διαδικασίες δίκαιες, διαφανείς, χωρίς αναίτιους και αυθαίρετους αποκλεισμούς.

Είναι σαφές σε όσους γνωρίζουν το πεδίο, ότι η ένταξη είναι μια καθημερινή υπόθεση. Στις τοπικές κοινωνίες, κυρίως στην επαρχία, λειτουργεί με λεπτομέρειες: με το αν βγαίνει ραντεβού για άδεια διαμονής, αν η έκδοσή της καθυστερεί δύο χρόνια στερώντας κρίσιμα δικαιώματα, αν υπάρχει διερμηνεία στο Κέντρο Κοινότητας, αν υπάρχουν τα απαιτούμενα ένσημα για τις ανανεώσεις, αν το σπίτι είναι παλιό και κινδυνεύει στις φυσικές καταστροφές, κλπ.

Τι σημαίνει, λοιπόν, προοδευτική πολιτική ένταξης σήμερα; Σημαίνει να κάνουμε θεσμό το αυτονόητο και να το μετράμε: καμία μεγάλη δημοτική παρέμβαση χωρίς συμμετοχή Συμβουλίου Ένταξης, καμία δημόσια πολιτική χωρίς ρήτρα μη διάκρισης. Σταθερή συνεργασία κράτους, Δήμων, κοινωνίας πολιτών με οριζόντιες δράσεις, πόρους,λογοδοσία.

Ο Ανδρέας Τεττέη δεν μας καλεί να χειροκροτήσουμε μια εξαίρεση. Μας καλεί να την μετατρέψουμε σε κανόνα. Αυτό, δηλαδή, που μας έχει δείξει σε όλους τους τομείς και έχει κερδίσει «με το σπαθί της» η δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα.  

Να γίνουμε χώρα που δεν «αντέχει» απλώς τη διαφορετικότητα, αλλά την αγκαλιάζει και «κερδίζει» από αυτήν. Μια χώρα όπου το παιδί που γεννιέται ή μεγαλώνει εδώ δεν χρειάζεται βραβείο, ή να παίξει στο NBA, για να θεωρηθεί «δικό μας», όπου κανείς δεν ζει επ’ άπειρον στο κενό. Και τότε θα έχουμε πράγματι μια Ελλάδα που μεγαλώνει, επειδή χωράει.

Το άρθρο Η ένταξη δεν είναι χειροκρότημα, είναι δημόσια πολιτική και διαρκής αγώνας εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Αν ψάχνει κανείς «θετικά νέα» στους δείκτες απασχόλησης, ας είναι ειλικρινής: ναι, περισσότερη εργασία υπάρχει, αλλά όχι καλύτερη εργασία και σίγουρα όχι αξιοπρέπεια. Μιλώντας με έναν συνάδελφο δικηγόρο, ελεύθερο επαγγελματία, μου μετέφερε ευθέως την απαξίωση του επαγγέλματος, στην ουσία «για την επιβίωση κι όχι για ζωή», όπως είπε. Η Έκθεση του 2025 αποτυπώνει το πώς οι χαμηλοί μισθοί, η επισφάλεια και η αναντιστοιχία εισοδημάτων – τιμών εγκλωβίζουν τους εργαζομένους σε μόνιμη στενότητα. Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα –όσο και αν είναι απαραίτητο– εξακολουθεί να καλύπτει γύρω στο 60% του ορίου φτώχειας, δηλαδή συντηρεί το πρόβλημα, αντί να το λύνει. Και όσο για την επισιτιστική ενίσχυση, η αναστολή του ΤΕΒΑ και η διετής καθυστέρηση στη νέα φάση ως ΕΒΥΣ περιόρισαν την πρόσβαση σε βασικά αγαθά, ακριβώς στην κορύφωση του κόστους ζωής. Αυτές δεν είναι τεχνικές εκκρεμότητες, είναι πολιτικές επιλογές, με ανθρώπινο κόστος.

Η κυβέρνηση επιμένει στα «success stories». Ας δούμε, όμως, τους δείκτες που δεν χωράνε σε πανηγυρικούς τίτλους. Στα επίσημα στοιχεία που αξιοποιεί η Έκθεση (ΕΛΣΤΑΤ/ΕU-SILC), οι παιδικοί δείκτες παραμένουν εκτεθειμένοι, ενώ η υπερπληρότητα στέγης και η στέρηση βασικών αγαθών χτυπούν δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα και τις οικογένειες με παιδιά. Με απλά λόγια: δουλεύεις, αλλά δεν τα βγάζεις πέρα. Η πολιτική ρητορική για «δίκαιη ανάπτυξη» μοιάζει όλο και περισσότερο με ανακοίνωση έργου χωρίς εργοτάξιο.

Και αν η φτώχεια των πόλεων είναι ορατή στα βλέμματα των περαστικών, υπάρχει και εκείνη που επιμένει να παραμένει αθέατη: η αγροτική φτώχεια. Το πρόσφατο ερευνητικό έργο POVERRE αποδομεί τον «ρομαντισμό» της υπαίθρου: Πίσω από την εικόνα της αυτάρκειας συναντάμε παρακμή μικρών οικογενειακών εκμεταλλεύσεων, ενεργειακή φτώχεια, στεγαστική επισφάλεια, γήρανση πληθυσμού και έναν «τουριστικό εξευγενισμό» που εκτοπίζει τους πιο αδύναμους από την κατοικία τους. Οι άτυποι οικογενειακοί δεσμοί και οι δομές αλληλεγγύης καλύπτουν κενά κράτους και πολιτικής, μέχρι να μην αντέχουν άλλο. Όπως τεκμηριώνει η μελέτη, η λύση δεν είναι περισσότερες παροχές-μπαλώματα, αλλά τοπικές, στοχευμένες πολιτικές αγροτικής πρόνοιας, που σπάνε την παγίδα της εξάρτησης.

Η στέγη είναι, πια, η μεγάλη μαύρη τρύπα. Επικρατεί υπερπληρότητα, παρά τα πολλά άδεια διαμερίσματα, και αδυναμία θέρμανσης / ψύξης, με τα ενοίκια να τρώνε μισθούς και επιδόματα. Η ενεργειακή φτώχεια προσθέτει άλλη μια στρώση στέρησης: σπίτια παγωμένα τον χειμώνα και ανυπόφορα το καλοκαίρι, με τους λογαριασμούς να συνθλίβουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Στις αγροτικές περιοχές, οι επιπτώσεις των φυσικών καταστροφών οδηγούν σε μακροχρόνιες μετακινήσεις, πρόχειρη στέγαση και τελικά σε εσωτερική μετανάστευση. Αυτό δεν είναι ανθεκτικότητα, είναι αποδοχή μόνιμης ευαλωτότητας.

Κάποιος θα πει: «Μα υπάρχουν στρατηγικές, σχέδια, οδικοί χάρτες». Η Εθνική Στρατηγική Κοινωνικής Ένταξης 2021 – 2027, όμως, χωλαίνει εκεί που κρίνεται: Στη συμμετοχή των ίδιων των πληττόμενων, στη χρηματοδότηση της τοπικής εφαρμογής και στην κάλυψη όλων των ευάλωτων ομάδων. Χωρίς πόρους στους δήμους, χωρίς μόνιμη ενίσχυση στα Κέντρα Κοινότητας και χωρίς θεσμικά «τραπέζια» με τους ανθρώπους που ζουν τη φτώχεια, ο «συντονισμός» μένει ευφημισμός για διαδοχικές συσκέψεις.

Και όμως λύσεις υπάρχουν, αν ξεφύγουμε από την πολιτική της βιτρίνας και πιάσουμε δουλειά εκεί που ζουν οι άνθρωποι:

Πρώτον, αναβάθμιση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος με προοδευτική σύγκλιση προς το 100% του ορίου φτώχειας, όχι μόνο για επιβίωση αλλά ως γέφυρα ένταξης. Στόχος δεν είναι να «βολεύουμε» τη φτώχεια, αλλά να τη σπάμε.

Δεύτερον, κοινωνική στέγη με τοπικό σχέδιο: Αξιοποίηση δημόσιου και ιδιωτικού αποθέματος με αυστηρά κριτήρια κοινωνικής απόδοσης, ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε πιεσμένες ζώνες, στοχευμένες επιδοτήσεις ενοικίου που συνδέονται με ενεργειακή αναβάθμιση. Η στέγη δεν είναι απλώς αγορά, είναι προϋπόθεση ισότητας ευκαιριών. Στο Ταμείο Ανάκαμψης τίποτα, μα τίποτα ουσιαστικό δεν έχει εντάξει η Ελλάδα στον τομέα αυτό…

Τρίτον, τοπικές παρεμβάσεις κατά της φτώχειας: Μόνιμη χρηματοδότηση των Κέντρων Κοινότητας και θεσμοθέτηση τοπικών συμβουλίων, με συμμετοχή όσων πλήττονται («τίποτα για εμάς χωρίς εμάς») και των κοινωνικών υπηρεσιών. Η φτώχεια έχει γειτονιά, δεν λύνεται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων.

Τέταρτον, ενέργεια χωρίς αποκλεισμούς: Πλήρως επιχορηγούμενες ανακαινίσεις και ενεργειακές αναβαθμίσεις για ευάλωτα νοικοκυριά, ενεργειακές κοινότητες με κοινωνικά τιμολόγια, αυτοματοποιημένη ένταξη στα κοινωνικά τιμολόγια, χωρίς γραφειοκρατία. Η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να είναι ταξικό «χαράτσι».

Πέμπτον, κοινωνική αγροτική πολιτική, πέρα από επιδόματα: Μέτρα που προτείνει και τεκμηριώνει το POVERRE. Από γυναικείους συνεταιρισμούς στέγασης και κοινωνικές φάρμες μέχρι έξυπνα χωριά και ενεργές πολιτικές απασχόλησης, με σεβασμό στις τοπικές ιδιαιτερότητες και στόχο να σπάσει η παγίδα των επιδομάτων και να ενισχυθεί ουσιαστικά η αποκέντρωση. Με υποδομές και στόχευση στην εργασία.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη μια ρητορεία περί συμπερίληψης, γιατί χωρίς εφαρμοσμένη πολιτική είναι απλώς ευχολόγιο. Χρειαζόμαστε δράση, που μετριέται σε ζεστά σπίτια, σε γεμάτα ψυγεία, σε παιδιά που έχουν στη τσάντα τους κολατσιό, που δεν ντρέπονται να καλέσουν φίλους γιατί «δεν χωράμε». Αν κάτι μας διδάσκουν τα φετινά δεδομένα, είναι ότι η φτώχεια δεν είναι στατιστικός θόρυβος, είναι κοινωνικό καμπανάκι.

Και όταν χτυπάει για τους πιο ευάλωτους, αργά ή γρήγορα, θα χτυπήσει για όλους.

Η κυβέρνηση οφείλει να εγκαταλείψει τα επικοινωνιακά «καλάθια» και να κοιτάξει τους ανθρώπους πίσω από τους δείκτες. Έχουμε τεκμηρίωση, καλές πρακτικές και χάρτες αναγκών.

Ας το πούμε καθαρά: Η φτώχεια είναι αποτέλεσμα πολιτικής. Και γι’ αυτό είναι και αναστρέψιμη. Εμείς επιμένουμε σε λύσεις που δεν κρύβουν τη στέρηση κάτω από χαλιά επιδομάτων, αλλά κάνουν δομικές αλλαγές: Εγγυημένο εισόδημα που δίνει προοπτική, στέγη που ξαναγίνεται δικαίωμα, ενέργεια που δεν τιμωρεί τους αδύναμους, αγροτική πολιτική που προστατεύει τους ανθρώπους της γης από τα καρτέλ και την κλιματική ανασφάλεια. Γιατί ένα κράτος που αφήνει τους πολίτες του στο έλεος της ακρίβειας και της στέγης δεν είναι επιτελικό, είναι απλώς απόν. Και η απουσία αυτή είναι, σε τελική ανάλυση, συνειδητή επιλογή.

Το άρθρο Γ. Ψυχογιός στο “Παρόν”: Η φτώχεια δεν είναι στατιστικό λάθος, είναι πολιτική επιλογή εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

https://www.avgi.gr/politiki/513399_oi-paralliles-poreies-na-sygklinoyn-se-proodeytiko-polo

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι «το όχημα για την υπεράσπιση των πολλών» όπως το 2015, τονίζει ο Γιώργος Ψυχογιός στη συνέντευξή του στην ΑΥΓΗ της Κυριακής, επισημαίνοντας ότι «η κοινωνία ψάχνει εναγωνίως κάπου να ακουμπήσει για να απαλλαγεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη». Ο βουλευτής Κορινθίας του ΣΥΡΙΖΑ και τομεάρχης Μετανάστευσης και Ασύλου θυμίζει ποιος είναι ο ρόλος του βουλευτή «που αναπνέει μαζί με τον κόσμο» και επισημαίνει ότι η κυβέρνηση «επενδύει συνειδητά στην ένταση, στον διχασμό και στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης».

Πού αποσκοπεί η κυβέρνηση με την τροπολογία για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη; Πιστεύετε ότι σηματοδοτεί μια αυταρχική στροφή ή πρόκειται για κίνηση αντιπερισπασμού από τα θέματα της ακρίβειας ή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Είναι και τα δύο. Και αυταρχισμός, που η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει για πρώτη φορά, και κίνηση αλλαγής ατζέντας από τα κοινωνικά δικαιώματα που σταθερά ξηλώνει. Ο κ. Μητσοτάκης δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει ακόμα κι ένα ιερό εθνικό μνημείο για να χαϊδέψει αυτιά ακροατηρίων Λατινοπούλου και ακροδεξιού λαϊκισμού και να κάνει «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» με τον κ. Δένδια. Επενδύει συνειδητά στην ένταση, στον διχασμό και στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα σκάνδαλα και τις αντιλαϊκές πολιτικές του. Επιτίθεται ευθέως στην κοινωνία και εμμέσως στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, αφού με την κατάφωρα αντισυνταγματική τροπολογία ο απεργός πείνας Πάνος Ρούτσι θα οδηγούνταν στο Αυτόφωρο και θα αντιμετώπιζε ποινή φυλάκισης ενός έτους! Στην ομιλία μου στη Βουλή τόνισα ότι «αν η κυβέρνηση επιδιώκει ηγεμονία στο πεδίο των συμβόλων με απαγορεύσεις, θα πετύχει το αντίθετο: θα αφυπνίσει την κοινωνία». Οι Δημοκρατίες, άλλωστε, τιμούν τους νεκρούς με ονόματα και αλήθεια, όχι με σιωπή και απαγορεύσεις. Ελάχιστη υποχρέωση δική μας είναι να σταθούμε δίπλα σε κάθε πολίτη που θα υπερασπιστεί αυτό το αυτονόητο δικαίωμα. Γιατί, δυστυχώς, με αυτή την κυβέρνηση φτάσαμε να συζητάμε και να διεκδικούμε τα αυτονόητα.

Γκρίζες ζώνες με χιλιάδες ανθρώπους

Φύγετε ή φυλακίζεστε, λέει η κυβέρνηση στους πρόσφυγες και στους μετανάστες. Θεωρείτε ότι θα αποφέρει αποτελέσματα η απειλή της φυλάκισης; Η κυβέρνηση επαίρεται ότι έχει πετύχει τη μείωση των μεταναστευτικών ροών. Ισχύει; Τι πρέπει να γίνει;

Αλλο ένα πεδίο που η κυβέρνηση διαχειρίζεται επικοινωνιακά και με συνθήματα είναι το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό. Με ρητορική μίσους και διατάξεις ακροδεξιάς κοπής, απάνθρωπες, σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο σε πολλές περιπτώσεις, αλλά και αναποτελεσματικές και αδιέξοδες. Κι αυτό γιατί δημιουργούν γκρίζες ζώνες χιλιάδων ανθρώπων, όπως έγινε με την πρόσφατη τροπολογία για την αναστολή του ασύλου, η οποία δεν παρατάθηκε από τον κ. Πλεύρη ακριβώς λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων που εγκλωβίζονται στη χώρα (το διαπιστώσαμε σε επίσκεψη στη δομή Σιντικής Σερρών) αλλά και της καταδίκης της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η δική μας πρόταση είναι συγκεκριμένη. Ενεργοποίηση όλου του κρατικού μηχανισμού, από την έρευνα και διάσωση μέχρι τις αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής και τη δίκαιη εξέταση των αιτημάτων ασύλου, αλλά και απαίτηση από την Ευρώπη για στήριξη με σταθερό μηχανισμό μετεγκαταστάσεων και ένα ενιαίο σύστημα υποδοχής, ασύλου και επιστροφών.

«Βαρύ όπλο» ο Τσίπρας

Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μην είναι κεφάλαιο μόνο για την προοδευτική παράταξη αλλά να έχει ενεργό ρόλο. Η παραίτησή του τάραξε τα νερά στο πολιτικό σκηνικό. Ποια είναι τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται;

Ξεκινώ με τη διαπίστωση ότι, σύμφωνα με τα ποσοστά που βλέπουμε σε όλες τις δημοσκοπήσεις, οι κυβερνήσεις συνεργασίας μοιάζουν να είναι το επόμενο κεφάλαιο για τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έχει αποδείξει με πολλές κινήσεις ως τώρα ότι θέλει να είναι καταλύτης στη δημιουργία ενός μετώπου προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων που θα «ρίξει» την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά θα παρουσιάσει στην ελληνική κοινωνία και ένα πρόγραμμα εναλλακτικής διακυβέρνησης με ριζοσπαστικές και εφαρμόσιμες λύσεις. Άλλωστε, η εμπειρία υπάρχει από τα πολλά θετικά της κυβέρνησης 2015-2019, σε συνθήκες, μάλιστα, οικονομικής ασφυξίας. Σε όλο αυτό ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί πολύ σημαντικό κεφάλαιο και ένα «βαρύ όπλο» για την Αριστερά και τις προοδευτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Από την πρώτη στιγμή της παραίτησής του, ο ίδιος αλλά και ο Σωκράτης Φάμελλος και πριν από λίγες μέρες η Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είπαν ότι η σχέση αυτή δεν μπορεί να είναι αντιπαραθετική. Οι παράλληλες πορείες μας οφείλουν να συγκλίνουν στον κοινό στόχο ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου, που απαιτεί, βέβαια, υπερβάσεις, ειλικρίνεια, συλλογικότητα, όχι ιδιοτέλειες, τακτικισμούς και προσχήματα χωρίς περιεχόμενο.

Και, κυρίως, χωρίς να αγνοεί κανείς την ευθύνη που έχουμε απέναντι στην κοινωνία αλλά και το μήνυμα που στέλνει. Και επειδή εμείς και ως βουλευτές και ως άνθρωποι «αναπνέουμε μαζί με τον κόσμο», είναι σαφές ότι η κοινωνία ψάχνει εναγωνίως κάπου να ακουμπήσει για να απαλλαγεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εμείς πρέπει και πάλι, όπως και το 2015 σε άλλες συνθήκες, να είμαστε το όχημα για την υπεράσπιση των πολλών και να μην τους απογοητεύσουμε, γιατί μετά θα είμαστε υπόλογοι όχι μόνο απέναντί τους, αλλά και απέναντι στην Ιστορία.

Θέμα επιβίωσης για τους παραγωγούς της Κορινθίας

Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Νομός Κορινθίας; Πόσο έχει επηρεάσει τις τοπικές κοινωνίες το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Κατ’ αρχάς να πω ότι όλο αυτό το διάστημα, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, ουδέποτε ούτε εγώ προσωπικά ούτε οι άλλοι βουλευτές/τριες του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αφήσαμε πίσω κάποιο από τα όλο και περισσότερα προβλήματα των συμπολιτών μας στις εκλογικές μας περιφέρειες. Για την Κορινθία ειδικά «σηκώνουμε» στη Βουλή όλα τα ζητήματα των παραγωγών, που έχουν πλέον θέματα επιβίωσης και πολλοί εγκαταλείπουν τα χωράφια τους. Τους έφαγαν τις επιδοτήσεις και τα προγράμματα που δικαιούνταν οι γαλάζιες ακρίδες του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν έχουν νερό να ποτίσουν γιατί το Φράγμα του Ασωπού παραμένει εδώ και 6 χρόνια με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης στάσιμο, ενώ το κόστος παραγωγής, οι μεσάζοντες, οι αθρόες ελληνοποιήσεις και οι ζωονόσοι έχουν εξαφανίσει το εισόδημα και απαξιώσει τα εξαιρετικά και ποιοτικά προϊόντα τους. Στα παραπάνω προστίθενται η εγκατάλειψη από την Πολιτεία για τους πληγέντες και τις υποδομές από τις πολλαπλές φωτιές στον νομό, οι πολύ σοβαρές ελλείψεις προσωπικού στις υγειονομικές, εκπαιδευτικές και αστυνομικές δομές, η έλλειψη ακόμα και πόσιμου νερού σε ορισμένους δήμους, η καταστροφική διάβρωση των ακτών κυρίως στη Δυτική Κορινθία, η ιδιωτικοποίηση και καύση των απορριμμάτων, η αξιοποίηση του 6ου Συντάγματος Πεζικού στην Κόρινθο προς όφελος της κοινωνίας και όχι μεγάλων συμφερόντων real estate και πολλά άλλα… Μέσα κι έξω από τη Βουλή λοιπόν εμείς δυναμώνουμε τη φωνή των φορέων, συλλόγων, κινημάτων φέρνοντας όλα τα ζητήματα στη Βουλή, γιατί αφορούν την αξιοπρέπεια, την κοινωνική ασφάλεια και την προσπάθεια να μείνουν οι άνθρωποι με τις οικογένειές τους στον τόπο μας.

Το άρθρο Γιώργος Ψυχογιός στην ΑΥΓΗ: Οι παράλληλες πορείες να συγκλίνουν σε προοδευτικό πόλο εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Καθώς πλησιάζει η αντιπυρική περίοδος, η ανησυχία για ακόμη ένα καλοκαίρι καταστροφών επανέρχεται. Όμως, η αγωνία δεν σχετίζεται αποκλειστικά με την κλιματική κρίση ή τις ακραίες θερμοκρασίες. Πηγάζει πρωτίστως από την ανεπάρκεια της Πολιτείας και του κρατικού μηχανισμού να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, με τραγικές ελλείψεις, καθυστερήσεις και λανθασμένες προτεραιότητες. Όταν οι φυσικές καταστροφές συνοδεύονται από κυβερνητική αδράνεια, παύουν να είναι απλώς φυσικές.

Για άλλη μία χρονιά, η αντιπυρική περίοδος θυμίζει περισσότερο περίοδο ευχολογίων και προστίμων, παρά σοβαρό σχέδιο προστασίας. Και για άλλη μια φορά το επίκεντρο δεν είναι το δάσος και το οικοσύστημα αλλά το δομημένο περιβάλλον, τα σπίτια, οι περιουσίες. Οι εντολές για καθαρισμό οικοπέδων μεταθέτουν την ευθύνη αποκλειστικά στους πολίτες, με το κεντρικό κράτος να απεκδύεται τη δική του καθαρή ευθύνη για συντονισμό και παρεμβάσεις, για πρόληψη σε συνεργασία με τους δήμους. Το δάσος, αν καεί, βαφτίζεται «δύσβατο» και «αναπόφευκτο». Και όμως, ένα δάσος χρειάζεται δεκαετίες για να επανέλθει – αν τα καταφέρει ποτέ. Όταν η προστασία περιορίζεται στα ιδιωτικά συμφέροντα, η πρόληψη χάνεται πριν καν ξεκινήσει η μάχη.

Η Πολιτική Προστασία και το σύστημα δασοπυρόσβεσης παραμένουν ανεπαρκή, παρά τις δηλώσεις περί ετοιμότητας. Το Πυροσβεστικό Σώμα λειτουργεί με έλλειψη τουλάχιστον 3.500 πυροσβεστών, οι οποίοι εργάζονται υπό εξαντλητικές συνθήκες, χωρίς αμοιβή για υπερωρίες και με οφειλόμενες ημέρες ανάπαυσης. Οι εποχικοί πυροσβέστες συνεχίζουν να εργάζονται υπό επισφαλείς όρους, ενώ η μετατροπή των συμβάσεών τους σε 12μηνες παραμένει αίτημα χωρίς ανταπόκριση. Η υποστελέχωση επηρεάζει και κρίσιμους τομείς, όπως οι ιατρικές υπηρεσίες σε περιπτώσεις πυρκαγιών και σεισμών.

Το μήνυμα της Πολιτείας, σε αντίθεση με άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, που επενδύουν στην πρόληψη και στις υποδομές, συνοψίζεται σχεδόν στην κυνική λογική ότι «εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο απέναντι στην κλιματική κρίση» – «τουλάχιστον καθαριστείτε, ασφαλιστείτε και μη μας χρεωθείτε». Η λογική αυτή υπονομεύει την έννοια της δημόσιας προστασίας. Τα σχέδια των δήμων για τις δασικές εκτάσεις παραμένουν αόρατα, τα έργα πρόληψης δεν ξεκινούν ποτέ πραγματικά τον χειμώνα και οι πυροσβεστικές δυνάμεις ενισχύονται καθυστερημένα – αν ενισχυθούν.

Αντίστοιχα απογοητευτική είναι η κατάσταση στον εξοπλισμό. Ο στόλος των πυροσβεστικών οχημάτων είναι γερασμένος, ενώ το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ» για την προμήθεια νέων οχημάτων προχωρά με ρυθμούς που δεν ανταποκρίνονται στην επείγουσα ανάγκη. Την ίδια ώρα, δαπανώνται υπέρογκα ποσά για εναέρια καταστολή, χωρίς να υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις για τη διαφάνεια των συμβάσεων και την αποδοτικότητα των πόρων αλλά και σαφές σχέδιο για τη συνεργασία με τα επίγεια μέσα και τους ανθρώπους του πεδίου. Παρά την τριπλάσια χρηματοδότηση, οι καμένες εκτάσεις αυξάνονται – μια θλιβερή απόδειξη αποτυχίας.

Η έμφαση στην καταστολή, εις βάρος της πρόληψης, παραμένει ο πυρήνας του προβλήματος. Η Δασική Υπηρεσία είναι υποστελεχωμένη, με αποτέλεσμα η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και η απομάκρυνση καύσιμης ύλης να προχωρούν ανεπαρκώς. Τα τοπικά σχέδια προσαρμογής στην κλιματική κρίση παραμένουν στα χαρτιά, ενώ ακόμη και θεσμοθετημένες διαδικασίες, όπως ο Εθνικός Κλιματικός Νόμος, δεν εφαρμόζονται στην πράξη. Η ίδια αμέλεια παρατηρείται και στην αντιπλημμυρική προστασία: μπαζωμένα ρέματα, βουλωμένα φρεάτια, απουσία έργων υποδομής. Η έντονη βροχόπτωση μετατρέπεται έτσι σε βέβαιη καταστροφή, ενώ οι παθούσες περιοχές βιώνουν την εγκατάλειψη όταν σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Ακόμη και σε τομείς όπου η επιστήμη προσφέρει σαφείς κατευθύνσεις –όπως η αντισεισμική θωράκιση– η Πολιτεία καθυστερεί. Οι σχολικές μονάδες, τα δημόσια κτίρια και οι παλαιές κατασκευές δεν ελέγχονται ή δεν ενισχύονται με τη συστηματικότητα που απαιτείται. Πρόκειται για επένδυση στην ασφάλεια, την οποία καμία σοβαρή κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να παραβλέπει.

Το κοινωνικό-ταξικό πρόσημο των καταστροφών είναι επίσης ξεκάθαρο. Οι ευάλωτοι πολίτες πλήττονται δυσανάλογα. Εκείνοι που ζουν σε επισφαλείς κατοικίες, χωρίς πρόσβαση σε μέσα προστασίας ή γρήγορη αποκατάσταση ζημιών, μένουν στο έλεος των καιρικών φαινομένων και της κρατικής αδιαφορίας. Η προστασία των πιο αδύναμων δεν είναι προαιρετική – είναι δείκτης δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Την ίδια στιγμή, η αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι απογοητευτική. Το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας έχει απορροφήσει ένα ελάχιστο ποσοστό των διατεθειμένων κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης. Πρόκειται για ασυγχώρητη ολιγωρία, τη στιγμή που άλλες χώρες, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, επενδύουν σε τεχνολογίες και σχέδια δράσης που αποδίδουν. Η ανικανότητα αυτή δεν εξηγείται μόνο από τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία – είναι ένδειξη έλλειψης πολιτικής βούλησης.

Το μοντέλο του «επιτελικού κράτους» στην Πολιτική Προστασία έχει αποτύχει. Δεν χρειάζονται πλέον μεγαλοστομίες, εξαγγελίες εκατομμυρίων και σχεδίων επί χάρτου, αλλά ουσιαστική στροφή στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Απαιτείται ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού, στροφή στην πρόληψη, διαφάνεια στη διαχείριση πόρων και επένδυση σε ανθεκτικές υποδομές.

Χωρίς αυτές τις αλλαγές, κάθε νέα κρίση θα βρίσκει τη χώρα απροετοίμαστη, αφήνοντας τους πολίτες –και ιδίως τους πιο αδύναμους– εκτεθειμένους. Γιατί στο τέλος, όλο και περισσότερο, μοιάζει σαν να μην είναι ζητούμενο η προστασία της ζωής και του φυσικού πλούτου, αλλά η διασφάλιση ότι δεν θα ζημιωθούν οι ασφαλιστικές εταιρείες. Η ευθύνη, όμως, μιας οργανωμένης Πολιτείας δεν είναι να προστατεύει το ταμείο της, αλλά το δάσος, τους ανθρώπους, τις περιουσίες και το μέλλον τους. Η ευθύνη είναι πολιτική. Και η ώρα για αλλαγή έχει ήδη καθυστερήσει.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη έντυπη έκδοση της Εφημερίδα “ΤΟ ΠΑΡΟΝ”

Πηγή: https://www.paron.gr/g-psychogios-sto-quot-p-quot-otan-i-prolipsi-kaigetai-prin-apo-to-dasos/

Το άρθρο Γ. Ψυχογιός στο “ΠΑΡΟΝ”: Όταν η πρόληψη «καίγεται» πριν από το δάσος… εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Κύριε Ψυχογιέ, πρόσφατα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ανακοίνωσαν μέτρα στήριξης των νοικοκυριών και των συνταξιούχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε κάνοντας λόγο για μέτρα- ασπιρίνες. Γιατί αντιδράστε, πόσω μάλλον όταν κι εσείς στο παρελθόν κατηγορηθήκατε για επιδοματική πολιτική;

Tα πρόσφατα μέτρα στήριξης που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι μια παραδοχή ευθύνης για την εξαθλίωση όλων σχεδόν των κοινωνικών στρωμάτων. Εάν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να στηρίξει τους πολίτες, θα έπρεπε να ανακοινώσει μέτρα όπως 13ο και 14ο μισθό στον δημόσιο τομέα, 13η σύνταξη, δημόσιες πολιτικές στέγης και μείωση – έως και αναστολή – του ΦΠΑ στα βασικά καταναλωτικά προϊόντα και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες έδινε πολλαπλάσιο κοινωνικό μέρισμα, θεμελίωσε κλιμακωτά την 13η σύνταξη ως μόνιμο μέτρο και ενίσχυσε με πολλά εκατομμύρια τους Δήμους για το πρόγραμμα ΤΕΒΑ και έργα κοινής ωφέλειας.

Κάνετε λόγο για «απονομιμοποιημένο πρωθυπουργό» και έχετε ζητήσει εκλογές. Είναι το κόμμα σας έτοιμο για εκλογές δεδομένων και των χαμηλών ποσοστών που λαμβάνετε στις δημοσκοπήσεις;

Το θέμα είναι ότι η κοινωνία είναι έτοιμη για εκλογές. Ο κ. Μητσοτάκης παραμένει ένας απονομιμοποιημένος πρωθυπουργός, επικεφαλής μιας κυβέρνησης που πνέει τα λοίσθια και καταφεύγει διαρκώς σε επικοινωνιακά τεχνάσματα για να συγκαλύψει την αποτυχία της. Είναι εκτός κοινωνίας.. Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική αλλαγή, για να εφαρμοστούν άμεσα ριζοσπαστικά αλλά εφαρμόσιμα μέτρα – όπως η αξιοποίηση των 125 κατοικιών του ΟΕΚ για τη στεγαστική κρίση ή το πενθήμερο με επτάωρο στην εργασία, που εφαρμόζεται ήδη στην Ισπανία.

Έχουμε προτείνει 10+1 προγραμματικούς άξονες, με κοστολογημένα μέτρα, στη διάθεση της κοινωνίας και κάθε προοδευτικής αριστερής δύναμης. Δεν μας φοβίζουν τα μονοψήφια ποσοστά· αυτό που μας απασχολεί είναι η ακινησία, η απουσία ελπίδας, η κοινωνία χαμηλών προσδοκιών που επιβάλλει η κυβέρνηση. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα – και είναι καθήκον μας να την κερδίσουμε ξανά, με δυναμικές παρεμβάσεις μέσα κι έξω από τη Βουλή, συνέπεια και ξεκάθαρο στίγμα.

Απευθύνατε προσκλητήριο συνεργασίας σε ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά, λαμβάνοντας αρνητικές απαντήσεις. Θα επιμείνετε; Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στη ΝΔ;

Σε μια συγκυρία όπου η κοινωνία αναζητά διέξοδο, η υπεκφυγή συνεργασίας δεν πλήττει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τους ίδιους τους πολίτες που περιμένουν λύσεις. Με σεβασμό στην αυτονομία κάθε χώρου, είναι πεποίθησή μου, που την αντλώ κι από την κουβέντα με τον κόσμο, ότι πρέπει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Άλλωστε, αυτό προκύπτει σαφώς από όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έκανε ένα ανοιχτό, ειλικρινές και ανιδιοτελές κάλεσμα, στη βάση των συνεδριακών του αποφάσεων.

Πρότεινε συντονισμό στη Βουλή, κοινωνικές παρεμβάσεις και δημόσιο διάλογο για μια προοδευτική κυβερνητική πρόταση. Δεν απευθύνθηκε σε ηγεσίες, αλλά σε μια κοινωνική πλειοψηφία που απαιτεί σοβαρότητα και ενότητα.

Πρέπει όλοι να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αλλά όχι να κοιτάζουμε αμήχανα ή με μικροκομματικούς υπολογισμούς το πολιτικό σκηνικό, αδυνατώντας να ανταποκριθούμε στις ανάγκες της εποχής και να κάνουμε έτσι ένα τεράστιο δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στόχος μας είναι ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που θα μπει πάλι στην κοινωνία και την ίδια στιγμή θα συνεχίσει, με επιμονή και ανοιχτό πνεύμα, να εργάζεται για μια αξιόπιστη, ενωτική προοδευτική πρόταση εξουσίας. Με σοβαρότητα, με οργάνωση και με σεβασμό στους πολίτες που μας παρακολουθούν και μας κρίνουν όλους.

Ποιο είναι το διακύβευμα του επικείμενου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ; «Επανεκκίνηση» του κόμματος με τι όρους;

Το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αποτελεί ορόσημο για την «επανεκκίνηση» του κόμματος, με στόχο την ενίσχυση και τη διεύρυνση της κοινωνικής και οργανωτικής του βάσης. Ο προσυνεδριακός διάλογος θα εστιαστεί στους 10+1 πολιτικούς άξονες που απαντούν στις ανάγκες της κοινωνίας και διαμορφώνουν ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο στον αντίποδα της ΝΔ. Το Συνέδριο πρέπει να γίνει με τα μάτια και τα αυτιά στην κοινωνία και να ανοίξει στους μαζικούς φορείς και τα κινήματα. Μόνο έτσι μπορεί να ξαναγίνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η πολιτική φωνή της πλειοψηφίας που διεκδικεί δικαιοσύνη και προοπτική.

Ασκείτε κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς γύρω από τα ζητήματα της Πολιτικής Προστασίας. Πως αξιολογείται την ασκούμενη πολιτική και τι προτείνει το κόμμα σας;

Η πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας είναι αποσπασματική, αναποτελεσματική και κατώτερη των απαιτήσεων που θέτει η κλιματική κρίση. Παρά τις διακηρύξεις, η πραγματικότητα στους πυρήνες του συστήματος –το Πυροσβεστικό Σώμα, οι δασικές υπηρεσίες, τα τοπικά σχέδια πρόληψης– είναι αποκαρδιωτική. Έχουμε 3.500 κενές οργανικές θέσεις στην Πυροσβεστική, υποστελέχωση, ανεπαρκή εξοπλισμό και μια κραυγαλέα εξάρτηση από πανάκριβα ιδιωτικά συμβόλαια, με μόνο το 1% των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης να έχει απορροφηθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προτείνει ένα συνεκτικό σχέδιο: ενίσχυση του Σώματος με μόνιμο προσωπικό, προτεραιότητα στην πρόληψη και τη δασοπροστασία, σοβαρή απορρόφηση ευρωπαϊκών πόρων, διαφάνεια και στρατηγική προσαρμογή με βάση τα επιστημονικά δεδομένα. Γιατί Πολιτική Προστασία δεν σημαίνει επικοινωνία μπροστά στις φλόγες όταν γράφουν οι κάμερες, αλλά σχέδιο, σοβαρότητα και σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και στο περιβάλλον.

Το άρθρο Δεν μας φοβίζουν τα ποσοστά, μας ανησυχεί η απουσία ελπίδας – Δουλεύουμε με συνέπεια για να  το ανατρέψουμε εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.

Η κυβέρνηση, με την ανάληψη του υπουργείου Μετανάστευσης από τον Μάκη Βορίδη, στρέφεται προς μια πιο αυστηρή πολιτική στο συγκεκριμένο τομέα. Ποια η άποψή σας;

Ο διορισμός του Μ. Βορίδη, προσώπου με ακροδεξιό ιδεολογικό φορτίο, σηματοδοτεί την επιλογή της κυβέρνησης να κινηθεί με όξυνση, αυταρχισμό και ξενοφοβία, ψαρεύοντας στα θολά νερά της ακροδεξιάς και της ακραίας συντήρησης. Η απόφαση για μη παράταση της προθεσμίας για την άδεια τριετούς παραμονής αφήνει χιλιάδες ανθρώπους στην επισφάλεια και αορατότητα. Η νομιμότητα αντιμετωπίζεται ως προνόμιο, όχι ως δικαίωμα. Η μεταναστευτική πολιτική της ΝΔ καλλιεργεί τον φόβο, θυσιάζοντας την κοινωνική συνοχή και τον σεβασμό στο κράτος δικαίου και το διεθνές δίκαιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στέκεται απέναντι σε αυτές τις πρακτικές, υπερασπίζεται τη νομιμότητα και προτείνει μια ανθρώπινη και δίκαιη μεταναστευτική πολιτική, έχοντας πάντα ως αρχή ότι όσο παραβιάζονται δικαιώματα των πιο ευάλωτων, σύντομα έρχεται και η σειρά της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρώτα «έκοψε» τον ΑΜΚΑ για τους μετανάστες και μετά για 700.000 επαγγελματίες και μικρομεσαίους, που είναι ανασφάλιστοι λόγω μικρών οφειλών στον ΕΦΚΑ.

Κρίνετε πως η κυβέρνηση, μετά την εκλογή Τραμπ στον Λευκό Οίκο, και με τη στροφή της Ευρώπης σε πιο συντηρητικές πολιτικές, ακολουθεί μια παρόμοια γραμμή, με στόχο να προσεγγίσει και ψηφοφόρους της που προσέγγισαν τα κόμματα της δεξιάς της όχθης, του κ. Βελόπουλου και της κ. Λατινοπούλου;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρακολουθώντας τη διεθνή στροφή προς τον αυταρχισμό, τον εθνικισμό και το δίκαιο του ισχυρού, επιχειρεί να προσεγγίσει ψηφοφόρους της δεξιάς όχθης, υιοθετώντας πρακτικές και ρητορικές φόβου και κοινωνικού αυτοματισμού. Όμως, η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται χωρίς σχέδιο κάνοντας επικοινωνία αντί για πολιτική, ούτε να ακολουθεί άκριτα τις επιλογές Τραμπ ή τη συντηρητική παράλυση της Ευρώπης, που αντί να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος, τη δημοκρατία, την περιφερειακή οικονομία και μια κοινή εξωτερική με στρατηγικό στόχο την ειρήνη, επιλέγει το Rearm EU των 800 δις, στο οποίο είμαστε κάθετα αντίθετοι. Πρόκειται για έμμεση είσοδο σε οικονομία πολέμου και εξυπηρέτηση συμφερόντων μεγάλων εταιρειών της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ως ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καλούμε την κυβέρνηση να λάβει σοβαρά υπόψη κινήσεις που κάνουν άλλες κυβερνήσεις, όπως αυτή της Ισπανίας, που έχει εκπονήσει ήδη σχέδιο με συγκεκριμένα μέτρα και επαρκείς πόρους για την αντιμετώπιση των συνεπειών των δασμών για πολίτες, εργαζόμενους και επαγγελματίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, δείχνει μια δημοσκοπική κόπωση. Γιατί δεν εμπνέει πια; και Οι αντιπαραθέσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών συνεχίζονται. Τι πρέπει να γίνει;

Η δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αντικατοπτρίζει την κρίση εμπιστοσύνης που διέρχεται συνολικά η πολιτική. Η κοινωνία απορρίπτει τη ΝΔ και την ίδια στιγμή δηλώνει σε όλες τις δημοσκοπήσεις ότι προτιμά μια κυβέρνηση συνεργασίας προοδευτικών και αριστερών κομμάτων ως διέξοδο. Περάσαμε μια πολύ δύσκολη περίοδο, συνεχίζουμε, όμως, με σοβαρότητα, οργάνωση και συνέπεια την προσπάθεια επανάκτησης της αξιοπιστίας μας, μέσα από συγκεκριμένες παρεμβάσεις και ενεργή παρουσία σε όλα τα μέτωπα μέσα κι έξω από τη Βουλή. Θέλουμε ένα ισχυρό κόμμα με ξεκάθαρο στίγμα, ριζοσπαστικές και εφαρμόσιμες θέσεις που θα προκαλούν ένα «θετικό σοκ» στην ελληνική κοινωνία και θα αποδεικνύουν στην πράξη ότι αυτό που ζει δεν είναι μονόδρομος. 125 κατοικίες του ΟΕΚ μπορούν να διατεθούν άμεσα για την καταπολέμηση της στεγαστικές κρίσης, το πενθήμερο με επτάωρο εφαρμόζεται στην Ισπανία με εξαιρετικά αποτελέσματα. Η κοινωνία αγωνιά και ζητά εναλλακτική και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει και τη εμπειρία και τη γνώση να την υποστηρίξει.

Στο μεγάλο θέμα της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και ποιο αφήγημα κρίνετε πως πρέπει να προταχθεί;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει στις αποφάσεις των Συνεδρίων του, της Κεντρικής Επιτροπής, στην παράδοση και τις βασικές αρχές του την συνεργασία και τις συμμαχίες με άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις για την υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Έχουμε μέσω του Προέδρου μας, Σωκράτη Φάμελλου, στη Βουλή και στην πρόσφατη Επιτροπή Επανεκκίνησης, θέσει δημόσια κάλεσμα για συνεργασίες, μέσα κι έξω από τη Βουλή, πάνω σε συγκεκριμένα σημεία τα οποία βάζουμε στο δημόσιο διάλογο, την κοινωνία αλλά και τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις, προκειμένου να τοποθετηθούν. Έχουμε το βλέμμα προς την κοινωνία που ζητά σε όλες τις δημοσκοπήσεις προοδευτική διέξοδο και όποιος το αγνοήσει αυτό θα είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία που χειμάζεται από τις πολιτικές Μητσοτάκη. Με σεβασμό στην αυτονομία και την ιστορία κάθε χώρου και χωρίς τεχνητές συγκολλήσεις, θέτουμε στο τραπέζι δέκα σημεία που αποτελούν βάση για διάλογο και δημιουργία μετώπων, δεν περιμένουμε όμως και δεν συρόμαστε πίσω από κανέναν που προσχηματικά ή για άλλους λόγους δεν αντιμετωπίζει με σοβαρότητα και με την πολιτική στο επίκεντρο την πρόταση αυτή.

Ποιον ρόλο θα μπορούσε να έχει ο Αλέξης Τσίπρας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; 

Ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρώην Πρωθυπουργός και ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς, παρεμβαίνει θεσμικά και με ευθύνη στη δημόσια σφαίρα, όπως οφείλει, ειδικά σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης της Δημοκρατίας, εντός και εκτός συνόρων. Η Ευρώπη μετασχηματίζεται, ο κόσμος αλλάζει, και η Ελλάδα χρειάζεται φωνές που επιμένουν στη λογοδοσία, στους θεσμούς και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Η πολιτική του συμβολή ενισχύει τη συλλογική προσπάθεια της προοδευτικής συνεργασίας και επιδιώκει να επαναφέρει στο προσκήνιο τα κρίσιμα διακυβεύματα της εποχής – όχι να δημιουργήσει διαχωριστικές γραμμές εντός της Αριστεράς. Το πολιτικό του κεφάλαιο, ως Πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια και με απόλυτη εντιμότητα στην διαχείριση του δημόσιου χρήματος, όχι μονό είναι υπαρκτό και ισχυρό στην ελληνική κοινωνία, αλλά αποτελεί γι’ αυτόν δικαίωμα και υποχρέωση να συμβάλει στην απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη.

Το άρθρο Γ. Ψυχογιός στην εφημερίδα POLITICAL: Συνεχίζουμε με το βλέμμα στην κοινωνία που αναζητά διέξοδο εμφανίστηκε πρώτα στο Γιώργος Ψυχογιός.